پانویس و پی نوشت

پانويس به توضيح، اظهار نظر، يادداشت و يا ارجاعي گفته مي‌شود كه بيرون از متن در پايين هر صفحه مي‌آيد. نوشته‌‌هاي پانويس، معمولاً كوتاه است؛ مانند نشانيِ مرجع نقلِ قول، نام لاتين اشخاص يا كتاب‌ها يا معادل خارجي اصطلاحات‌ و مانند آن. در محلي كه نياز به پانويس يا پي‌نوشت داريد بايد روي آخرين كلمة جملة نقل شده، عدد تُك (شمارة ريز بالاتر از خط زمينة متن¹) بگذاريد و همان شماره را در پانويس همان صفحه تكرار كنيد و مطلب پانويس را بنويسيد. پانويس‌‌ها بر حسب نوع اطلاعاتي كه در آن‌هاست به سه دسته تقسيم مي‌شوند: پانويس‌‌هاي توضيحي، پانويس‌‌هاي ارجاعي، پانويس‌‌هاي تركيبي. نوع سوم تركيبي از پانويس ارجاعي و توضيحي است.

پي‌نوشت در پايان متن مي‌آيد. براي پرهيز از درازگويي و گسستگي متن نوشتار، اطلاعات و آگاهي‌‌هاي فرعي و لازم و مطالب طولاني‌تر و توضيحات تفصيلي دربارة هر نكته‌اي از متن را به پي‌نوشت منتقل مي‌كنند. جاي پي‌نوشت‌‌ها در مقالة پژوهشي، پيش از بخش كتاب شناسي منابع است. اما در كتاب و پايان‌نامه، ممكن است پي‌نوشت‌ها در پايان هر بخش بيايد.

اگر متني هم پانويس دارد و هم پي‌نوشت، در اين صورت بايد ميان اعداد تُک و يا شماره‌‌هاي ‌ارجاع پانويس با پي‌نوشت تفاوتي ايجاد کنيد؛ مثلاً شمارة‌ پانويس را با عدد تُک و شمارة‌ پي‌نوشت را با عدد داخل قلاب [81] مشخص کنيد.

 

نقل از کتاب آیین نگارش مقاله پژوهشی. محمود فتوحی. تهران: سخن. 1389. (ویراست دوم). ص 148

احمد سمیعی(گیلانی)

احمد سمیعی گیلانی متولد سال ۱۲۹۸ است
احمد سمیعی گیلانی که او را پدر ویرایش در ایران لقب داده اند در کارنامه حرفه ای خود مدرک دانشگاهی کارشناسی ارشد زبان شناسی همگانی را دارد
وی بر زبان و ادب فارسی و زبان های فرانسه و انگلیسی احاطه دارد و از آشنایی وسیع با جریانات ادبی اروپا برخوردار است.
سمیعی مترجمی استاد و نویسنده ای چیره دست نیز هست. او در تاریخ ۲۵/۴/۱۳۷۰ به عضویت پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی درآمد.
● سوابق :
عضو گروه ویرایش و از مترجمان فرهنگ آثار در انتشارات سروش و مشاور علمی پژوهشگاه علوم انسانی .
● سمت ها:
سردبیر نامهٔ فرهنگستان ، فصلنامهٔ فرهنگستان زبان و ادب فارسی، و مدیر گروه ادبیات معاصر فرهنگستان زبان و ادب فارسی ، عضو شورای عالی ویرایش صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران.
● برخی از آثار:
▪ دلدار و دلباخته ، ژرژ ساند (ترجمه )، ۱۳۴۵؛
▪ خیا ل پروری ها، ژان ژاک روسو (ترجمه )، ۱۳۴۵؛
▪ ادبیات ساسانی ، ۱۳۵۵؛
▪ داتا گنج بخش (زندگی نامه و تعالیم شیخ ابوالحسن علی بن عثمان هجویری )، شیخ عبدالرشید (ترجمه )، ۱۳۴۹؛
▪ چومسکی ، جان لاینز (ترجمه )، ۱۳۵۷؛
▪ هزیمت یا شکست رسوای آمریکا، ویلیام لوئیس و مایکل له دین (ترجمه )، ۱۳۶۰؛
▪ ساخت های نحوی ، نُعام چومسکی (ترجمه )، ۱۳۶۲؛
▪ آیین نگارش ، ۱۳۶۶؛
▪ دیدرو، پیتر فرانس (ترجمه )،
▪ سالامبو، گوستاوفلوبر (ترجمه )، ۱۳۷۴؛
▪ شیوه نامهٔ دانشنامهٔ جهان اسلام ، ۱۳۷۵؛
▪ نگارش و ویرایش ، ۱۳۷۸.

مروری بر زندگی غلامحسین‌ساعدی

غلامحسین ساعدی (گوهر مراد) روز سه شنبه 24 دی ماه 1314 از پدری علی اصغر نام و مادر طیبه نام در تبریز به دنیا آمد. در سال 1322 وارد دبستان بدر و در سال 1329 وارد دبیرستان منصور شد.

در سال 1330 همزمان با نهضت ملی فعالیت سیاسی خود را آغاز کرد. طی سال های بعد مسوولیت انتشار روزنامه های فریاد، صعود و جوانان آذربایجان را برعهده گرفت و مقالات و داستان هایی در این سه روزنامه و همچنین " دانش آموز" چاپ تهران منتشر کرد.

بعد از کودتای 28 مرداد 1332 به مدت دو ماه مخفی شد و در شهریور ماه این سال دستگیر و چند ماهی در زندان به سر برد.

در سال 1334 وارد دانشکده پزشکی تبریز شد و سال بعد همکاری خود با مجله سخن آغاز کرد. در این سال داستان مرغ انجیر و پیگمالیون، داستان و نمایشنامه را در تبریز منتشر ساخت.

در سال 1336 داستان خانه های شهرری را در تبریز و نمایشنامه لیلاج ها را در مجله سخن منتشر کرد. در سال بعد و پس از آشنایی با صمد بهرنگی ، بهروز دهقانی ، مفتون امینی ، کاظم سعادتی و مناف ملکی، جنبش های دانشجویی و اعتصابات دانشگاه تبریز را رهبری نمود. در این سال داستان کوتاه شکایت و نمایشنامه غیوران شب را نوشت.

ادامه نوشته